Over mij
Opgegroeid op de trekker, geleerd om
altijd door te ploegen.
Ik ben Thys de Vries, 35 jaar en opgegroeid op een boerderij in Friesland. Een nuchtere vent, zoals ze dat hier zeggen: niet zeuren, gewoon doorgaan. Zo leefde ik lange tijd. Aan de buitenkant functioneerde ik goed, maar vanbinnen was ik compleet losgekoppeld van mijn gevoel.
Altijd maar doorgaan, totdat het gewoon niet meer lukt.
Ik was altijd bezig. Werk, sport, uitgaan, presteren. Er moest altijd wel iets te doen zijn. Want stilstaan voelde voor mij als achteruitgaan.
Maar onder al die drukte zat vooral veel onrust. Het gevoel dat ik het nooit helemaal goed kon doen, dat het altijd beter moest. Ik voelde me vaak niet begrepen en tegelijkertijd vond ik het moeilijk om uit te spreken wat er daadwerkelijk in mij omging. Conflicten ging ik het liefst uit de weg en steeds vaker voelde ik me alleen met wat er vanbinnen speelde.
Dus zocht ik de oplossing buiten mezelf.
Meer afleiding. Meer prikkels. Harder sporten, uitgaan en soms bewust de extremen opzoeken. Maar ook de bevestiging van anderen werd belangrijk. Gezien worden, waardering krijgen en het gevoel hebben dat ik ertoe deed. Niet omdat dat werkelijk oploste wat er vanbinnen speelde, maar omdat het me tijdelijk een beter gevoel gaf en de onrust even overstemde. Zolang ik maar bezig bleef en mijn bevestiging buiten mezelf bleef zoeken, hoefde ik niet stil te staan bij wat er werkelijk in mij speelde.
En juist daarin raakte ik steeds verder verwijderd van mijn eigen gevoel.
Van begrijpen naar voelen
Lange tijd probeerde ik vooral met mijn hoofd te begrijpen waarom ik me voelde zoals ik me voelde. Maar juist door te vertragen en meer aandacht te geven aan wat er in mijn lichaam gebeurde, begon ik mezelf beter te begrijpen.
Tijdens mijn opleidingen tot systemisch coach, ademcoach en ontspanningsmasseur leerde ik op verschillende manieren naar hetzelfde te kijken: wat we denken en doen staat niet los van wat we voelen en wat ons lichaam ons vertelt.
Ik leerde dat verandering voor mij niet begon bij nog meer begrijpen, maar bij leren voelen wat er daadwerkelijk in mij gebeurde.
